Pojemność cieplna przegrody to ilość energii, jaką ściana, strop lub dach potrafi zmagazynować przy wzroście temperatury. Im większa masa przegrody i im wyższe ciepło właściwe jej materiałów, tym więcej ciepła się w niej mieści. Właściwość dotyczy samego elementu, a nie całego budynku, i wynika wprost z tego, z czego przegroda jest zbudowana.
O wartości parametru decydują trzy rzeczy: masa przypadająca na metr kwadratowy przegrody, gęstość użytych materiałów oraz ich ciepło właściwe, czyli zdolność do pochłaniania energii. Beton, cegła czy jastrych mają wysoką pojemność cieplną, a lekkie warstwy jak drewno, wełna, czy płyty poszycia – znacznie niższą. Dwie ściany o identycznym współczynniku przenikania ciepła mogą więc różnić się pojemnością cieplną. Wszystko zależy od tego ile waży ich rdzeń.
Budując domy szkieletowe ma to wymierne znaczenie. Przegroda szkieletowa jest z założenia lekka, więc jej pojemność cieplna jest niższa niż muru o podobnej grubości. W lekkiej konstrukcji główna masa akumulacyjna nie siedzi w ścianach, tylko w płycie fundamentowej i wylewce z ogrzewaniem podłogowym. To one w praktyce pracują jak bufor ciepła. Komfort cieplny domu szkieletowego buduje się więc inaczej niż w murze: przez niskie U przegród, szczelność powietrzną i rekuperację, a masę akumulacyjną wprowadza się tam, gdzie faktycznie się przydaje, czyli w posadzce.
Sam parametr warto czytać w towarzystwie dwóch pokrewnych pojęć i uwzględnia się go już na etapie projektowania przegród zewnętrznych i wewnętrznych. To, że przegroda gromadzi ciepło i oddaje je z opóźnieniem, opisuje akumulacja cieplna. Z kolei wynikające z tego spowolnienie reakcji wnętrza na zmiany temperatury na zewnątrz – bezwładność cieplna. Pojemność cieplna przegrody jest wielkością wyjściową, z której oba te zjawiska wynikają.
