Mostek wilgociowy to miejsce w przegrodzie lub na styku elementów konstrukcyjnych, w którym wilgoć gromadzi się albo przenika intensywniej niż w sąsiednich partiach budynku. W praktyce rzadko występuje samodzielnie. Najczęściej towarzyszy mostkowi termicznemu, bo to właśnie w miejscach o obniżonej temperaturze powierzchni para wodna najłatwiej się wykrapla.
Mechanizm zwykle sprowadza się do jednego z dwóch scenariuszy. W pierwszym powierzchnia przegrody jest lokalnie chłodniejsza, temperatura spada poniżej punktu rosy, a para wodna zawarta w powietrzu skrapla się. W drugim woda dostaje się do przegrody przez nieciągłość izolacji przeciwwilgociowej albo źle wykonany detal i zatrzymuje się tam, zamiast zostać odprowadzona. Oba scenariusze prowadzą do tego samego. Materiał wilgotnieje, traci właściwości izolacyjne, a z czasem staje się podłożem dla pleśni i grzybów.
W domach szkieletowych takie mostki pojawiają się w powtarzalnych miejscach. Pojawiają się na styku ściany z fundamentem, gdy zawiedzie hydroizolacja pozioma, w strefie stolarki okiennej i drzwiowej przy nieszczelnym montażu. A także przy przejściach instalacji przez przegrody oraz wszędzie tam, gdzie warstwę paroizolacji lub wiatroizolacji przerwano i nieuszczelniono. Drewno konstrukcyjne jest na wilgoć wrażliwe, więc w tej technologii kontrola tych detali ma większą wagę niż w konstrukcjach murowanych.
Ograniczenie ryzyka jego powstawania wymaga odpowiedniego projektu, starannego wykonania detali konstrukcyjnych oraz zachowania ciągłości izolacji przeciwwilgociowych i termicznych.
