Łączenie elementów konstrukcji drewnianej to proces trwałego i stabilnego połączenia belek, słupków, płatwi oraz innych części szkieletu budynku w jedną, spójną strukturę nośną. Odpowiedni dobór rodzaju łączników i technologii ma kluczowe znaczenie dla wytrzymałości, sztywności i trwałości całej konstrukcji.
W budownictwie szkieletowym stosuje się najczęściej złącza ciesielskie, płytki kolczaste, wkręty konstrukcyjne i kątowniki. Używa się także łączniki perforowane oraz specjalne systemy kotwiące zapewniające przenoszenie sił w różnych kierunkach. Współczesne technologie pozwalają również na precyzyjne prefabrykowanie połączeń w warunkach kontrolowanych, co eliminuje błędy montażowe na placu budowy.
Prawidłowe łączenie elementów konstrukcji drewnianej gwarantuje bezpieczeństwo użytkowe budynku oraz ogranicza odkształcenia w czasie eksploatacji. Wpływa też na trwałość połączeń w miejscach najbardziej obciążonych, takich jak węzły wiązarów czy naroża ścian.
