Ciągłość konstrukcyjna to cecha układu nośnego budynku polegająca na zapewnieniu nieprzerwanego przekazywania obciążeń pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcji. Przejawia się przenoszeniem sił działających na konstrukcję w sposób spójny i przewidywalny, bez lokalnych przerw lub nagłych zmian ścieżek obciążenia.
Wynika z odpowiedniego zaprojektowania połączeń, geometrii elementów oraz ich wzajemnego usytuowania. Jej brak może prowadzić do koncentracji naprężeń, lokalnych uszkodzeń lub niepożądanych przemieszczeń konstrukcji. Ma ona istotne znaczenie dla pracy konstrukcji, jej stateczności oraz ograniczenia nadmiernych odkształceń.
W budownictwie modułowym ciągłość konstrukcyjna osiąga się poprzez właściwe zespolenie modułów, umożliwiające wspólną pracę elementów w warunkach obciążeń eksploatacyjnych. Zachowanie ciągłości konstrukcyjnej ma szczególne znaczenie w strefach połączeń oraz na styku elementów prefabrykowanych i monolitycznych.
